We spreken van auto-immuunziekten  wanneer het lichaam geen verschil meer kan maken tussen lichaamseigen weefsel en lichaamsvreemd weefsel. Het afweersysteem gaat (delen van) het eigen lichaam aanvallen.

Auto-immuunziekten komen  meer bij vrouwen dan mannen voor.  Oestrogenen, een typisch vrouwelijk hormoon,  lijken o.a. ontstekingsbevorderend te werken.

 

Het immuunsysteem beschermd het lichaam tegen aanvallen van buitenaf.

Een indringer of antigen kan bijvoorbeeld een bacterie, virus, schimmel, parasiet, graspollen, gluten of lactose zijn, zowel lichaamsvreemde als lichaamseigen eiwitten.

 

De afweercellen zijn de basis van het afweersysteem. Huid, luchtwegen, slijmvliezen en maagzuur vormen natuurlijke barrières waardoor vreemde stoffen minder gemakkelijk kunnen binnendringen. Zolang deze barrières dicht zijn, en selectief stoffen naar binnen brengen, is er niks aan de hand. Raken ze ‘lek’ en komt er toch wat binnen dan lokken ze daar een immuunreactie uit.

Onderzoekers hebben geconstateerd dat bij de meeste auto-immuunziekten  ‘lekkende barrières’ voorkomen.

 

Ook de hormonen adrenaline en cortisol brengen reacties in het lichaam op gang, om zo snel en ongeschonden mogelijk uit een eventuele gevarenzone te komen bij een indringer of bij overmatige stress. Maar als er bijvoorbeeld een gebrek aan vitaminen, mineralen, vetzuren en eiwitten kan het lichaam niet adequaat reageren.

 

Koortswerende middelen, ontstekingsremmers en antibiotica werken het natuurlijke ontstekings- en herstelproces tegen en kunnen zo de beste manier vormen om chronisch ziek te worden. Ze kunnen ‘lekkende darmen’ veroorzaken. Het gebruik van de anticonceptiepil en sommige maagzuurremmers doen dat, net als bepaalde voedingsmiddelen als gliadine uit tarwe, lectine, saponinen, capsaïcine uit pepers en alcohol.

 

Aanpassing van de voeding en aanvullen van tekorten is bijzonder zinvol bij auto-immuunziekten, m.n. het uitsluiten van granen, peulvruchten en zoete melkproducten. Daarnaast is het herstel van de darmwand noodzakelijk!